รูฮาคี: ว่าแล้วว่าข้าชอบเจ้า ขอบคุณที่ช่วยมาทิกิเอาไว้ เขาเป็นผู้เฒ่า คนโปรดของข้าเลยละ!เขาไม่เคยลงโทษข้า... แต่ก็ใช่ว่าข้าเคยทำผิดเสียที่ไหน...รู้ไหม ข้ายอมลดราคาให้กับเจ้าได้นะ...แต่แค่เจ้าคนเดียวเท่านั้น!

รูฮาคี: สวัสดี! คนนอกอย่างเจ้าพูดกันแบบนี้ใช่ไหม?ข้าว่าข้าได้ยินเสียงทองในกระเป๋าเจ้านะ...ข้าชื่อรูฮาคิ เป็นนักสลักสมัครเล่นในนาคานูข้ายินดีขายแลกทองกับเจ้าอยู่...ในเมื่อเจ้าปลดปล่อยผู้เฒ่าคนโปรดเอาไว้ ข้าจะลดราคาให้เจ้า ด้วย

รูฮาคี: สวัสดี! คนนอกอย่างเจ้าพูดกันแบบนี้ใช่ไหม?ข้าว่าข้าได้ยินเสียงทองในกระเป๋าเจ้านะ...ข้าชื่อรูฮาคิ เป็นนักสลักสมัครเล่นในนาคานูข้ายินดีขายแลกทองกับเจ้าอยู่...

รูฮาคี: เดี๋ยว... เจ้าหาผู้ชายแข็งแกร่งอยู่รึ?หืม... ข้ารู้จักคนนึง!...คนนั้นก็คือข้าเอง เก็บไปคิดล่ะ

รูฮาคี: เจ้าพอรู้จักบ้างไหม?ข้าพอรู้จักคนที่มีคุณภาพที่พร้อมดูแลพวกเธอเหมือนราชินี...คนนั้นก็คือข้าเอง เก็บไปคิดล่ะ

รูฮาคี: คือแบบนี้... รู้กันสองคนนะ...ข้าเบื่อคำสอนของทาวาไคเต็มที ข้าไม่ต้องการแค่พละกำลัง ข้าต้องการอนาคต!ไม่มีหญิงโสดวัยข้าคนไหนยอมแต่งกับผู้ชายที่ไม่มีหวังหรอก...