ฟินเนแกน พ่อค้าซกมก: เจ้าอยากรู้เรื่องราวของข้าเรอะ? ข้า... ประหลาดใจนัก ข้านึกว่าเจ้าจะเป็นพวกที่... สนใจแต่เรื่องงานเสียอีกนึกภาพดูนา ตอนนั้นข้าน่ะ... มีชีวิตถึงจุดสูงสุด... มั่นใจอยู่เต็มอก... อาหารอยู่เต็มท้อง... และยิ่งไปกว่านั้น ความฝันอยู่เต็มใจด้วยแม่สาวที่ต้องตาข้ามานานรออยู่กลางค่ำคืนที่หนาวเย็น เธอรอรถม้ากลับบ้านมันทำให้ฟินเนแกนแก่ๆ คนนี้นึกขึ้นได้ เอาผ้าคลุมให้เธอดีไหม ทำให้เธออุ่นกายดังที่เธอทำให้เจ้าอุ่นใจข้าขยับเข้าไปหาเธอ เธอมองข้า แล้ว... ปากเธอก็สั่นเทา แต่ไม่ได้หนาวเหน็บอะไรข้าอึ้งจนทำอะไรไม่ถูก ข้าจะทำอะไรได้เล่า?เธอคิดว่าข้าเป็นคนชั่วช้ารึ? ข้าแค่อยากเอาผ้าคลุมให้เธอเท่านั้น...อยู่ๆ... ข้าถูกเหวี่ยงตัวออกมา บนตัวเธอ... มีหมาป่าสีขาวน่าสะพรึงที่ฉึกทึ้งร่างเธอข้าดีใจนักที่ข้าโง่งมถึงเพียงนี้ เธอไม่ได้กลัวข้า! แต่เป็นสัตว์ร้ายตัวใหญ่ข้างหลังข้าต่างหาก! ฮะฮะฮ่า!แม่สาวน่าสงสารนั่น... เพียงแค่พริบตา เธอก็ไม่ใช่เพชรเม็ดงามอีกต่อไป ว่าตามตรงนะ เธอถูกฆ่าจนเลือดโชก ไม่น่ามองเลยสักนิดแต่ฟังให้ดีนะ... นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า...อู้... เดี๋ยวก่อนนะ...เดี๋ยว... ข้าพูดเรื่องอะไรอยู่นะ?

ฟินเนแกน พ่อค้าซกมก: ใช่ ศัตรูเรียกข้าว่าพ่อค้าซกมก เพื่อนเรียกข้าว่าฟินเนแกน คนส่วนใหญ่เรียกข้าด้วยทั้งสองชื่อนั้นแหละข้ามาอยู่ข้างนอกนี้หลังจากที่... ทำงานหนึ่งมานาน ตอนนั้นข้าเหนื่อยอยู่คนเดียว แต่เหมือนข้าจะไม่ได้อยู่คนเดียวแล้วละ...มาดูกันว่าเราสร้างเรื่องวิเศษอะไรได้บนตลาดกันดีไหม?ข้าจะไม่ถามว่าเจ้าหาทองมาจากไหน... หากเจ้าไม่ถามข้าว่าข้าขนของเจ้าได้ยังไง... ฮี่ฮี่ฮี่!