| ชื่อ |
|---|
ข้าเดินอยู่เคียงข้างผู้ที่อยู่ในผ้าคลุม เลือกเส้นทางสัญจรไปตาม
สันเขา ท่านชี้ไปยังหุบเขาที่เหม็นเน่าอยู่เบื้องล่าง หุบเขานั้นมี
ซี่โครงยักษ์ที่ขยายและหดตัวตามจังหวะหัวใจที่ใหญ่เท่าภูเขา
ท่านถามว่าข้าเห็นสิ่งใด
ข้าตอบท่านว่าเห็นร่างกายอยู่ครึ่งหนึ่งกระมัง เสี่ยงต่อสภาพ
แวดล้อมรอบตัว ทั้งน่ากลัว ทั้งบอบบาง ท่านพยักหน้า
แม่ผู้นี้ให้กำเนิดเนื้อหนัง ทว่าเนื้อหนังช่างอ่อนแอ มันอาจมอด
ไหม้ แผดเผาไปให้สิ้น เธออยากให้ลูกๆ ของเธอเป็นหนึ่งเดียว
กับเธออยู่เรื่อยไป ทว่าลูกจะเติบใหญ่ยามที่ได้ออกจากบ้านเพียง
เท่านั้น ท่านนักฝันเคยรู้จักเธอมาก่อน ก่อนที่เธอจะเป็นฝันร้าย
เช่นนี้ แต่มันเป็นเพียงความทรงจำแห่งความระทมทุกข์เพียง
เท่านั้น ท่านเตือนไว้ว่าเธอจะพรากเนื้อหนังของเราไป เราต้องไม่
ยอมเธอเป็นอันขาด
— นิมิตบทที่ 1 หน้า 40: กำเนิด |
ท่านนักฝันนำทางข้ามายังเตาหลอมมหึมา ที่ที่ทาสทั้งหลายขุด
ถ่านหินไปในปล่องควันมโหฬาร อวัยวะพวกเขาละลาย ดวงตา
พวกเขามืดบอด ท่านชี้ไปยังหลุมสุสาน ท่านถามว่าข้าเห็นสิ่งใด
ข้าตอบท่านว่าข้าเห็นความหิวโหยเหนืออื่นใด เห็นความปรารถนา
ที่ไม่อาจสนอง ทว่าดำรงอยู่ได้ด้วยการกลืนกินยิ่งขึ้นไป ท่าน
พยักหน้า
เชิงตะกอนสีแดงร้อนระอุ ทว่าเพลิงไม่จีรัง เพลิงอาจดับ อาจ
สิ้นไปด้วยน้ำ เพลิงไม่อาจยืนยง รังแต่จะลุกลามเพียงเท่านั้น
ท่านนักฝันเคยรู้จักเขามาก่อน ก่อนที่เขาจะเสพติดเช่นนี้ แต่มัน
เป็นเพียงความทรงจำแห่งความเสียดายเพียงเท่านั้น ท่านเตือน
ไว้ว่าเขาจะเผาพวกเรา เราต้องไม่ยอมเขาเป็นอันขาด
— นิมิตบทที่ 2 หน้า 18: เพลิง |
เสียงกระซิบไร้เสียงดังราวกับฟันที่แห้งสนิทในยามที่ท่านนักฝัน
นำทางข้ามายังเขาวงกตที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดโลหะและเส้น
เลือดที่มีชีพจร ท่านชี้ไปยังฟากฟ้า ตรงศูนย์กลางที่มีใบหน้า
คริสตัลหมุนอยู่ร่ำไป ดวงตาของมันกลวงเปล่า ปากของมันพูด
โวยวายโดยไม่มีผู้ใดได้ยิน ท่านถามว่าข้าเห็นสิ่งใด
ข้าลังเล ข้านึกว่าข้ารู้แต่ไม่ไว้ใจตัวเอง ในโลกที่เต็มไปด้วยเนื้อ
หนังสยดสยอง ที่นี่คือจิตที่ไร้เนื้อหนังเช่นนั้น ท่านพยักหน้า
จิตผ่าแยกคิดโดยไร้เจตจำนง ตัดสินใจโดยไร้ปรารถนา มัน
พรากการเคลื่อนไหวและชีวิตทั้งหมดเพื่อเปล่งความคิดที่ไม่มี
ผู้ใดได้ยิน เพื่อตีความสัจธรรมอย่างไร้ความหมาย ท่านนักฝัน
เคยรู้จักเธอมาก่อน ก่อนที่เธอจะสละวิญญาณเช่นนี้ แต่มันเป็น
เพียงความทรงจำแห่งความสิ้นหวังเพียงเท่านั้น ท่านเตือนไว้ว่า
เธอจะกลืนกินจิตใจของเรา เราต้องไม่ยอมเธอเป็นอันขาด
— นิมิตบทที่ 3 หน้า 91: ความคิด |
ท่านนักฝันทรงอ่อนแอจากการเดินทางยาวนาน ท่านนั่งอยู่ใกล้
กับโพรงที่เยือกเย็น มีโพรงเช่นนี้เรียงรายเป็นแถวอยู่มากมาย
ไปสุดลูกหูลูกตา ท่านชี้ลงมายังผู้ที่อยู่ภายใน ผู้ที่เงียบงันและแน่
นิ่ง ท่านถามว่าข้าเห็นสิ่งใด
บัดนี้ข้าเกรงกลัวนัก จึงใช้เวลาครู่หนึ่งในการตอบท่าน รังสีนี้มิ
อาจมองข้ามไปได้ ที่นี่คือสุสาน นี่เป็นครั้งแรกที่ท่านส่ายหน้า
แบบแผนที่อนุรักษ์ไว้หาได้เชิดชูคนตายไม่ พวกมันยังมีชีวิต
ดวงตาเบิกโพลง แขนแน่นิ่งทั้งที่ใฝ่หาอิสรภาพจากเจตจำนง
เยือกแข็งที่ครอบงำพวกเขา ท่านนักฝันเคยรู้จักเธอมาก่อน
ยามที่เธอยังมีอารมณ์ แต่มันเป็นเพียงความทรงจำแห่งการ
สูญเสียเพียงเท่านั้น ท่านเตือนไว้ว่าเธอจะจองจำร่างกายของ
พวกเรา เราต้องไม่ยอมเธอเป็นอันขาด
— นิมิตบทที่ 4 หน้า 7: ความตาย |
บัดนี้ท่านนักฝันเหนื่อยล้า ท่านเรียกข้ามานั่งเคียงข้างท่าน เรา
ได้กลับมาถึงจุดเริ่มต้นหลังจากที่ข้าใช้เวลาฝันมาหลายคืน บัดนี้
เรานั่งอยู่ภายนอกอารามของเรา เขาชี้ออกไปยังโลกที่อยู่ล่วง
เลยไป แล้วถามว่าข้าเห็นสิ่งใด
โลกที่เขียวขจี งดงาม มีชีวิตชีวา ไร้มลทิน ท่านพยักหน้า
ท่านเตือนไว้ว่ามันทั้งสี่ได้รวมเป็นหนึ่งแล้ว ท่านพยายามช่วย
เหลือพวกมันแล้ว พยายามยับยั้งความเจ็บปวดในวิญญาณ
ของพวกมันประหนึ่งเป็นแส้ที่ฟาดหลัง พวกเขาขัดขืน ทำร้าย
ท่าน พวกมันเคยมีจุดมุ่งหมายมาก่อน บัดนี้รู้เพียงโทสะและ
ความหิวโหย ตัวตนที่ปะติดปะต่อกันของพวกมันฉีกรั้งตรง
ตะเข็บ ทำให้ความคิดของพวกเขามีเพียงแต่เสียงกรีดร้อง ท่าน
เตือนไว้ว่าพวกมันจะมาแล้ว เราต้องไม่ยอมพวกมันเป็นอันขาด
เมื่อพูดเช่นนั้น ท่านตัวสั่น นอนอยู่กับผืนดิน แล้วหลับไป
พอข้าตื่น ข้าก็อยู่ที่จุดเดียวกัน ต้นมาตุรงค์แตกกิ่งแรกออกมา
ในที่ที่ท่านนักฝันนอนลง มันเป็นของขวัญที่ท่านมอบให้กับเรา...
เป็นคลังอาวุธให้เราใช้ต่อต้านสมุนรวงรัง เราจะไม่ล้มเหลวต่อ
ท่านเป็นอันขาด
— นิมิตบทที่ 5 หน้า 104: ของขวัญของท่าน |
